Hiç bitmiyor. Günler geçiyor, aylar geçiyor, yıllar geçiyor bitmiyor. Bitmeyecekte…
Geride hep silinmeyen bir yara izi kalıyor.
Artık yeter diye isyan da etsen, canının yandığını iliklerine kadar da hissetsen, sonucunda elin kolun bağlı sadece uzaktan izlemekle yetiniyor olarak buluyorsun kendini.
Herkesin seyirci kalmak zorunda olduğu gibi…

Bir baba düşünün; ‘kendi oğlunun cenaze namazını kıldıran’…
Dünyaya getirmiş, ilk ‘baba’ deyişi belki de hala kulağında...
Büyütmüş, okutmuş ve devlete, millete faydalı bir çocuk yetiştirmiş. Sonra da gidişini seyretmekle kalmayıp bir de namazını kıldırmış…

Bir evlat düşünün; henüz ölümün bile ne olduğunu bilmeyecek kadar küçük, babasına doymayacak ve hep özlem duyacak kadar hayatın çok başında…

Bir düşünün; hayatını paylaştığı adamın özlemle yolunu gözlerken ölüm haberinin gelmesiyle dünyası yıkılan. Seçtiği hayatı birden bire yok olan…

Bir anne düşünün; doğurduğu, canından bir parça, kalbinin başköşesine oturttuğu, başının üstünde taşıdığı evladının; dünyaya getirdiği günün mutluluğunu henüz unutmamışken, dünyadan göç etmesinin tarif edilmez acısıyla, son yolcuğuna uğurlamasıyla yerle bir olan…

Düşündünüz mü?

Bu acının hep birileri tarafından taze tutulduğu ülkemizde, o babanın yetiştirdiği ve son olmayacak şehit bu kez hemşehrimiz; Derik Kaymakamı olan Muhammet Fatih Safitürk.
Binler akın etti cenazeye, binler gözyaşı döktü. İnsanlık ağladı. Savaşa ağladı, gidene ağladı, geride kalana ağladı. Durmadı hep ağladı… İçi yandı bağıra bağıra!
Ama yine durmadı savaş.
Onca acı onca kayıp yaşanırken barış yine kazanamadı.
İnsanlık yoruldu, insanlık tükendi ama hiç sonu gelmedi, bitmedi…
Sözler tükendi artık acılardan.
Acıya bağışıklık kazanan insanlar olmaya başladık. Her yenisi eklendiğinde acı tazelendi, biraz daha alıştırıldı her defasında insanlar ölümlere...
Ve her defasında bıkmadı; PKK, DAEŞ, DHKP-C gibi isimlerin ardındaki, insanlığı acıya alıştırmaya çalışan, insanlık yoksunu soysuzlar.
Binlerce ‘sövülecek’ söz olsa da aklı olmayan soysuz ne anlasın insanlıktan…
Şimdi o bitmeyen savaştan geriye; suçsuz bir şehit daha kaldı. Bir de tarifi olmayan uçsuz bucaksız acı.
Umuyorum ki sabrı git gide tükenen, yorulan, direnen insanlığın son kırıntıları da yok olup gitmez…
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.