Bugün size yaşanmış bir yardım olayını, okuduğum yerden aktarmak istiyorum…

Beğeneceğinizi umduğum hikaye şöyle başlıyor:

Kapı çaldı.

Bir çocuk bir su bardağı uzattı.

İftara bir saat kadar vardı.

Abla dedi, annem çorbaya koyacakmış bir bardak pirinç istedi.

Tamam dedim, ama merak ettim.

Sen kimin kızısın bakayım diye soruverdim.

Üç ev aşağıda birileri taşınmıştı en alt kata.

Orayı tarif etti.

Pirinci verince de utandı sanki, çekip hemen gitti.

Ertesi gün aynı saatte aynı kız yine geldi.

Aynı bardak aynı şeyleri söyledi.

Para istese ya da koca bir tas ile gelse dilenci diyeceğim.

Beni kandırıyor diye düşüneceğim .

Ama bardak aynı, istenilen pirinç aynı.

Verdim ama bu sefer ben de seninle geleceğim dedim.

Sokağa çıkmak da yasak bir an önce kimse görmeden varsak.

Vardık vardık.

Müsaade isteyip evine girdim.

Eskiden de bilirdim.

Çocukken de girmiştim.

Bir sofra vardı yerde.

Etrafında iki çocuk daha beklemekte.

Oturmuşlar sadece turşu koymuşlar.

Dört de kaşık var.

Korku ile bana garip garip bakıyorlar.

Annesi çıktı mutfaktan geldi yanıma.

Zaten 1+1 olan evde oturacak tek yer de sofra.

Hoş geldin abla dedi.

Pirinç için teşekkür etti.

Çocuklar siz oturun dedim annelerinden dışarı kadar gelmesini istedim.

Hayırdır abla bu ne haldir?

İki gündür bana gelip senin kız pirinç alıyor.

Ama hep bir bardak, sonra gidiyor koşarak.

Dedi ki: “Kardeşim. Belki bilirsin geçen ay geldik biz bu eve. Diğer evden çıkardılar eşim vefat edince. Ben de ucuz diye burayı tuttum elde avuçta olan ile. Ama bu hastalık gelince, lokantadaki patron da hadi bakalım eve deyince, cebimde ki para da bitince kaldık işte ortada böylece. İlk akşam ev sahibine, sonra yandakine, olmadı diğer taraftakine vardık. Bir bardak pirinç için yalvardık. Yokmuş onlarda da. Verirlerdi sanırım olsa. Sonra size yolladım kızımı. Siz verince de içine katıp çorba yaptım salçalı. Pazartesi temizlik işi buldum ama bu akşam da sofra kurmadan uyumazlar asla. Ben de pilav yaparım dedim. Aynı kapıya umutsuzca kızımı gönderdim. Ne olur kızmayın söz pazartesi akşam vallahi ödeyeceğim..”

Eve vardım.

Buzdolabını açtım.

Kahvaltılıktan ete kadar ne varsa boşalttım.

Bir baktım. Sokağa ekmek arabası da gelmiş.

Ondan da pide ve ekmek aldım.

Ezana 5 dakika kala evlerine varıp bıraktım.

O çocukların poşetleri açtıkça, açtıkları herşeyi sofraya koyduklarına şahit oldukça daha fazla durmayayım deyip evime doğru yol aldım.

İftarı açtık eşim ile.

Allah kabul etsin de. Sordu tabii.

Hanım pazartesi ben gider yine alırım.

Ama gece sahura bari var mı bir şey dedi.

Makarna var, un var.

Sen iste börek bile yaparım sana sabaha kadar dedim.

Gülüştük, mutluyduk çünkü ekmeğimizi bölüşmüştük.

Eşim sabah ev sahibine varmış.

Muhtardan bilgi almış.

Bir iki yere de danışmış.

Akşamüstü geldi dedi ki: Hani biz bu sene ilk defa umreye gidecektik. Ama yasak geldi erteledik.

Gittik sayalım mı?

Umremizi Rabbime satalım mı?

Anladım ne demek istediğini. Sarıldım ellerine Allah senden razı olsun dedim. İçeriden bir zarf getirdim. Doldurduğum gibi gidip ablaya verdim. Çok da durmadım. İçim yanıyor olsa da onun sevinç gözyaşları ile rahatladım. Kolay değil. Bir daha zordu bize. Onca para bir daha nerdeee.

Neyse.

Döndüm geldim eve. Eşim secde de, dua etmekte. Sen öğleni kılmıştın. Bu ne namazı şimdi ben anlamadım diye sordum. Dedi ki: Az önce umre namazını kıldım. Haydi sende kıl da Allah'a kabul etsin diye yalvaralım...

Sağlıcakla kalın…

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner517

banner516